contact
berlijn
recensies
feelgood
nathalie koenekoop
blog
blog     nathalie     feelgood     recensies     berlijn    contact  

Wat doe je?
Door Nathalie Koenekoop

Proloog

De memo dringt amper tot me door. Ik gaap, maar als Ben bij mijn bureau stopt voel ik spontaan nieuwe energie door mijn lichaam stromen. Dankzij jou slaap ik de laatste tijd zo slecht. Waarom heb je het me nog niet gevraagd?
     Mijn ouders vinden me veel te jong, met mijn eenentwintig jaar en Ben te oud. Maar ze hadden dan ook een heel andere plannen van mijn toekomst. Zij vinden dat ik het allemaal voor mezelf heb verpest.
      ' Druk druk druk, ' mompelt Ben.
     Vlinders dwarrelen in mijn buik. Wat is hij toch een lekker ding. Ik loop achter hem aan zijn kantoorkamer binnen en leg de stapel te ondertekenen verklaringen op zijn bureau.
     Hij zucht diep. ' Waarom ben je altijd zo snel met die papieren? Ze hoeven vrijdag pas verstuurd te worden. ' Hij gaat zitten.
      ' Je kent me toch? ' Ik sta achter hem en leg mijn handen op zijn schouders.
      ' Jij bent de perfecte secretaresse, ' verzucht hij.
     En de perfecte vriendin. En straks echtgenote, denk ik. Ik masseer hem lichtjes en inhaleer zijn Hugo Boss luchtje. Een aroma van vanille en gras kriebelt mijn neus. Hm. Lekker. Ik nies en ga verder met masseren. Hij kreunt zachtjes, maar houdt opeens mijn handen vast.
      ' Stop. Ik heb heel goed nagedacht over ons en ik moet je iets belangrijks vertellen. Wil je even tegenover me gaan zitten? ' vraagt hij.
     Eindelijk gaat hij het doen. Vorige week viel mijn oog al op een doosje van de juwelier in zijn aktetas. Hij weet niet dat ik het allang heb gezien. Hij wil ook een volgende stap zetten in onze relatie. Afgelopen weken had hij het druk met overwerken. Zelfs in de weekenden. En vanavond heeft hij ook geen tijd, een of andere saaie klantenmeeting die hij absoluut niet kan afzeggen. Hij kan vast niet meer wachten om het me te vragen. Mijn ogen zoeken naar zijn cadeautje, maar ik zie het nergens.
     Hij heeft het natuurlijk in zijn binnenzak verstopt, of in zijn la. Ik doe wat hij me opdraagt en ga tegenover hem zitten. Mijn voeten wiebelen ongeduldig op en neer. Schiet op. Vraag het me. Vraag het me. Natuurlijk zeg ik ja.
     ' Het zit namelijk zo. ' Ben kijkt me ernstig aan met zijn blauwe ogen. Even peinst hij en er valt een kuiltje in zijn wang. Hoe kan ik nou niet verliefd zijn op deze man. We wonen in feite al samen in zijn appartement. Ik zal blij zijn als dat project van hem erop zit en hij weer alle tijd voor mij heeft.
      ' Waarom heb je je nog niet opgegeven voor die management training? ' vraagt hij.
      ' Je weet toch dat ik daar geen interesse in heb? Ik wil die training niet gaan doen, dat heb ik je al eerder verteld. '
     Hij schudt zijn hoofd. ' Waarom ben je zo eigenwijs? '
      ' Ik ben niet eigenwijs. Ik heb er geen zin in. '
     ' Wil je je hele leven secretaresse blijven? Je moet verder denken. Je moet je gaan focussen op wat je allemaal kan bereiken. Er liggen zoveel kansen weggelegd voor jou, maar jij ziet het niet. Die management training is nu belangrijk voor jou. Ik heb het allemaal voor je geregeld en je hoeft je alleen nog maar aan te melden. Alle kosten worden vergoed. '
      ' Laat maar. Wat wilde je me net trouwens vertellen. Wil je me iets vragen? '
Hij knippert met zijn ogen en kijkt daarna weg van me.
     Ik wrijf over mijn rechterhand en blijf haken bij mijn ringvinger. Nu zit er nog een goedkope zilveren ring om, maar straks glinstert daar een diamant. Wat zou hij voor mij hebben uitgekozen? Ik moet glunderen bij de gedachte dat ik er straks bij iedereen mee kan pronken.
     Er is een stilte tussen ons gevallen die er anders nooit is. Hij hoeft helemaal niet zenuwachtig te zijn. Vraag het me dan. Toe nou. Natuurlijk zeg ik ja. Achter me trommelt iemand op de dossierkast. Ik draai me om. Pieter staat achter me.       ' Ik stoor toch niet? ' vraagt hij.
     Jawel, dat doe je wel. Wegwezen! wil ik naar hem roepen, maar ik zwijg. De mannen hebben oogcontact met elkaar en Ben kijkt me daarna streng aan.
      ' Hannah. Ga maar. We zullen dit op een ander moment moeten bespreken. ' Zijn stem klinkt opeens zakelijk. Ik sta op en voel Pieters ogen in mijn kont prikken. Ik loop naar mijn werkplek die naast Bens kantoor is.
     De bureaus van de andere twee andere secretaresses zijn nu niet bezet. Zij hebben vrij vandaag. Morgen kan ik ze het goede nieuws pas vertellen. Nadat hij mij gevraagd heeft natuurlijk, maar dat kan nu elk moment gebeuren. Ik settel me achter mijn bureau en verfrommel de memo. Het is onbelangrijke info. Daarna begin ik met het aanmaken van een nieuw mailingsbestand, maar de computer loopt vast.
     Ik pak mijn mobieltje en stuur een berichtje naar Jojo.
     Hij gaat me straks echt vragen. Eindelijk.
     Jojo is offline en er lijkt geen activiteit meer uit mijn computer te komen. Ik laat hem opnieuw opstarten.
     Pieter loopt voorbij en laat de deur naar Bens kantoor open. Ik sta op en sluip de kamer binnen.
     Ben zit aandachtig een vaktijdschrift te lezen.
      ' Daar ben ik weer, ' zeg ik zachtjes.
     Hij schrikt ervan.
      ' Hier ben ik dan, ' zeg ik, luider.
     Hij kijkt boos. ' Wat is er nou? ' bromt hij.
      ' Je wilde me net iets vragen toch? ' Ik kijk hem lachend aan en ga opnieuw tegenover hem zitten. Ik neem me voor om alles over me heen te laten komen. Ik moet genieten van dit moment. Mijn hele lichaam trilt. Doodeng. Ik moet natuurlijk wel meteen ja zeggen, straks zeg ik per ongeluk nee.
      ' Nou ik, ' begint hij, maar hij stopt zijn zin.
      Ik recht mijn rug. Schuif mijn handen over het bureau en speel met mijn goedkope ring.
      ' Het gaat over ons, maar ik weet niet hoe ik dit moet vertellen, ' vervolgt hij.
' Nou. Zeg het maar. Je weet dat je me alles kan vertellen. '
' Ik wil je iets vertellen, maar liever vrijdagavond, als we niet gestoord kunnen worden door collega ' s. '
      ' Waarom vertel je het me nu niet? ' Schiet op. Ik kan echt niet nog langer wachten.
     Hij staart dwars door me heen. Zijn gezicht staat strak. Hij is natuurlijk ook zenuwachtig. Mijn benen kunnen niet meer stoppen met trillen. Nu moet hij echt opschieten, straks val ik nog flauw.
      ' Het werkt niet meer. Het is uit tussen ons. ' Zijn stem klinkt monotoon.
     ' Ja. Ik. ' H�. Hij vroeg het niet. ' Wat bedoel je? ' stamel ik.
      ' Het is gewoon uit tussen ons. '
      ' Gewoon? Maar. ' Wat is er gebeurd? Dit kan toch niet?
      ' Nee. Probeer me niet om te turnen. Ik heb er goed over nagedacht. Het is voorbij. '
      ' Maar waarom? '
     Hij geeft geen antwoord.
      ' Waarom? Wat kan ik doen om alles weer goed te maken? '
      ' Dat kan je niet. Je moet weten. Het ligt niet aan jou. Het ligt aan mij. Ik heb meer tijd voor mezelf nodig. '
     Klootzak!
     Ik storm zijn kamer uit.

Ik staar naar mijn computerscherm. Voor vier uur moet ik nog drie afwijzingsbrieven typen voor sollicitanten, maar het kan me niets schelen als ik ze niet op tijd af heb. Ik heb een beetje medelijden met ze. Ik voel me ook afgewezen. Net zoals zij. Zij krijgen een beknopte brief als antwoord. Zij wilden een nieuwe stap maken, maar krijgen een respons waar ze niet op hoopten en waar ze niets mee kunnen. Ben nam ook een nieuwe stap in onze relatie waar ik niet op hoopte en gaf me ook geen duidelijk antwoord. Het ligt niet aan mij. Pfft. Waar dan wel aan? Toch aan mij? Vindt hij me niet knap meer? Is dat het?
     Ik krijg een berichtje binnen van Jojo.
     En hoe was het? Heeft hij het romantisch gevraagd? En je hebt toch wel meteen ja gezegd? Laat me weten.
     Ik laat mijn mobieltje op mijn bureau vallen.
      ' Hij heeft het je eindelijk verteld, toch? ' Sandy staat achter me en kijkt naar het lege word document op mijn scherm.
     Ik zwijg.
      ' Ik zie het aan je. Het spijt me dat hij het op deze manier doet. '
      ' Wat bedoel je? ' vraag ik.
      ' We wilden je niet kwetsen, maar het gebeurde gewoon. We zijn verliefd op elkaar geworden. '
      ' Hoe bedoel je? ' vraag ik.
     Sinds zij hier stage loopt moet Ben opeens vaak overwerken. Ze wijst met haar vinger naar haar pareloorbellen. ' Die heeft Ben me gegeven, omdat hij van me houdt. ' Het parelmoer blinkt naar me.
     Ik grom. Ook al vind ik ze niet mooi, ze zijn voor mij. Ben heeft mij nog nooit sierraden gegeven. Nog nooit zomaar een cadeautje. Zelfs nooit bloemen.
     Maar ik heb er ook nooit om gevraagd.
      ' Mooi voor jou. ' Ik sta op en loop voor de derde keer vandaag naar Bens kantoor. Deze keer gooi ik zijn deur open, zonder vooraf te kloppen.
      ' Met tijd voor jezelf bedoel je dus tijd voor Sandy! ' roep ik.
      ' Hannah. Sorry. Ik wilde je niet kwetsen. '
     ' Waarom? ' vraag ik.
      ' Sorry, ik heb het nu te druk om over te praten. We hebben het er later over. '
     Hij geeft geen antwoord, maar stuurt me weg en sluit zijn kantoordeur daarna.

Ik zit achter mijn bureau en ram op het toetsenbord zo hard in als ik kan. Ik schrijf een brief aan Ben mijn manager. Niet Ben mijn vriend, of Ben mijn ex vriend. Nee, aan Ben mijn straks ex manager. Als mijn frustratie daar goed uitgeschreven op het beeldscherm staat print ik hem. Voor Ben schrijf ik op een enveloppe waar ik de brief in stop. Daarna ren ik naar zijn kantoor, maar de schijterd, hij is er niet. Die verstopt zich nu natuurlijk voor me. Het is kwart voor vier. Ik laat de brief rechtop staan tussen zijn toetsenbord. Zo kan hij hem straks niet missen.
Terug op mijn werkplek pak ik de drie sollicitatiebrieven en de notities van Ben om de afwijzingsbrieven te kunnen maken. Daarmee loop ik naar Sandy ' s kantoor. Dat kind werkt hier nog niet eens officieel, maar heeft al wel haar eigen kamer.
     En nu ook haar persoonlijke manager. Maar hij is van mij! Ze had van hem af moeten blijven!
     Als ik binnenloop zie ik Ben en Sandy uit elkaar springen. Ze kijken me geschrokken aan.
     Betrapt!
      ' Als het jullie blieft, ' Ik gooi de papieren op haar bureau. ' Ze hebben dan wel niet op een vacature voor secretaresse gesolliciteerd, maar je kan ze vast vragen of ze interesse in die baan hebben. Anders moet Sandy maar je afwijzingen typen, want ik ben hier weg. Er ligt ook een brief voor jou Ben. Op jouw bureau. Tot ziens! ' Ik draai me om en loop weg.
     Ben roept me na. ' Sorry! Hannah! Doe nou niet iets stoms! '


Wil je op de hoogte blijven over mijn publicatieplannen? Schrijf je dan nu in voor mijn nieuwsbrief.